Η ΚΟΥΡΟΥΝΑ

Γάτες - Κουρούνα σημειώσατε 1

Τετάρτη, Νοέμβριος 30, 2011

Στο σπίτι όπου φιλοξενούμαι με τα τριάμισι γατιά μου (τρία ενήλικα, ένας μπέμπης) υπάρχουν άλλοι τρεις αρσενικοί. Συνολικά πέντε αρσενικοί και δύο θηλυκές δηλαδή. Οι αυτόχθονες δεν πήραν με καλό μάτι τους λαθρομετανάστες (ήρθαμε εδώ άφραγκοι και τρώμε το ψωμάκι και τις γατοκροκέτες των ιθαγενών) και οι αντιδράσεις υπήρξαν άμεσες, σφοδρές και συνεχίζονται καθημερινά. Από τις εχθροπραξίες κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι γάτες είναι πιο αιμοβόρες από τους γάτους, αφού ενώ οι δύο αρσενικοί μου έχουν εγκλιματιστεί και κάνουν προσπάθειες συμφιλίωσης με τους κυρίους του σπιτιού, τα δύο θηλυκά συνεχίζουν να ρίχνουν νυχιές και σφαλιάρες, να φοβερίζουν και να απειλούν όχι μόνο τους ντόπιους αλλά και τους συνπρόσφυγές τους γατούληδες. Εμένα δε, με έχουν στη μπούκα του κανονιού. Με κοιτάζουν με μισό μάτι, μου γυρίζουν τα οπίσθια και μου δείχνουν με κάθε τρόπο τη δυσαρέσκειά τους που τις έριξα στα ξένα χέρια που ΄ναι μαχαίρια. Και γω, ηττημένη από τα αιλουροειδή και πνιγμένη στις τύψεις και τις ενοχές, τους αφήνω -αρσενικούς και θηλυκές, λαθρομετανάστες και εθνικιστές- να χορεύουν καρσιλαμά όλη τη νύχτα πάνω στο κρεβάτι και το κεφάλι μου. Εδώ πληρώνονται όλα.

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Αναχώρηση

Δευτέρα, Οκτώβριος 10, 2011

Υπό την απειλή της έξωσης, μαζεύω τα πράγματά μου και ετοιμάζομαι για άλλη μια μετακόμιση. Χωρίς δουλειά και με τρεισήμισυ γάτες υπό μάλης θα φιλοξενηθώ σε ένα φιλικό σπίτι για όσο χρειαστεί. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι καλοί φίλοι, δηλαδή. Βάζοντας βιβλία σε κούτες, βρήκα πριν από λίγο το αγαπημένο βιβλίο των παιδικών χρόνων μου, που δεν ξεπεράστηκε ποτέ από κανένα άλλο. Δεν λάτρευα απλώς τον Χωκ Φινν, ήμουν ο Χωκ Φινν, και όσοι με διάβαζαν στην Κουρούνα ξέρουν ότι το αγαπημένο μου χόμπι είναι το ψάρεμα γατόψαρων...

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο φτάνω στην τελευταία παράγραφο: "Δεν έχω τίποτε άλλο να γράψω και χαίρομαι γι' αυτό. Αν ήξερα πόσο δύσκολο θα ήταν, δεν θ' άρχιζα ποτέ μου να γράφω ένα βιβλίο. Δεν την παθαίνω άλλη φορά. Πρέπει πάντως να φύγω από τους Φελπς όσο μπορώ πιο γρήγορα, γιατί η θεία Σάλι είπε πως θέλει να με υιοθετήσει και να με κάνει άνθρωπο. Εγώ δεν έχω καθόλου όρεξη γι' αυτό. Δοκίμασα κι άλλη φορά".

Έπειτα από τόσα χρόνια, ταυτίζομαι ξανά με τον Χωκ. Παίρνω το δισάκι μου και ξεκινώ πάλι για το άγνωστο, χωρίς να έχω γίνει άνθρωπος...

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ

Τετάρτη, Ιούνιος 08, 2011

Το ενοικιαστήριο έγραφε "εσωτερικό δυάρι 50 τετραγωνικών, με θέα, 70 ευρώ". Κάποιο λάκκο έχει η φάβα, σκέφτηκα. Και είχε. Αυτό που είδα ήταν ένα εσωτερικό ημιυπόγειο με δύο δωμάτια, από τα παράθυρα των οποίων φαινόταν ένας ακάλυπτος 4Χ2. Η θέα; Ένας βρώμικος τοίχος με μια συκιά φυτρωμένη πάνω του. Ακόμα κι αν ξεπερνούσες τον εαυτό σου και ήθελες να βγεις να αράξεις εκεί έξω, ήταν αδύνατον. Τα παράθυρα καγκελόφραχτα και μπαλκονόπορτα δεν υπήρχε. Η σπιτονοικοκυρά διευκρίνισε πως ήθελε να νοικιάσει το κελεπούρι σε Έλληνες, αλλά ότι είχε γίνει λάθος στην τιμή και πως "το σπίτι ενοικιάζεται ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 150 ευρώ". Είχαμε πάει τρεις να δούμε το μέγαρο και μάλλον θεώρησε ότι θα παίζαμε σφαλιάρες μεταξύ μας για να το διεκδικήσουμε. Το χειρότερο; Σκέφτομαι να το νοικιάσω. Απλώς όταν θέλω να τηλεφωνήσω θα βγαίνω στο πεζοδρόμιο γιατί το κινητό δεν έχει σήμα εκεί. Ίσως βάλω και ένα τραπεζάκι με το λάπτοπ μου επάνω, να προσφέρω υπηρεσίες Ίντερνετ στους περαστικούς. Όλο και κάποιος γείτονας θα έχει ξεκλείδωτη ασύρματη σύνδεση...

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Aπογραφή πληθυσμού

Παρασκευή, Μάϊος 20, 2011

Μαθαίνοντας για την Απογραφή αποφάσισα να μην ανοίγω την πόρτα όταν μου χτυπάνε το κουδούνι, αφού δεν ήθελα να καταγραφεί πουθενά ο τόπος διαμονής μου. Καλό είναι να παίρνεις προφυλάξεις αφού ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αποφασίσουν οι δανειστές σου –και, ακόμα χειρότερα, το Δημόσιο– να σε αναζητήσουν. Την πάτησα όμως. Ο απογραφέας χτύπησε το κουδούνι μου απόγευμα, νόμισα ότι ήταν κάποιος φίλος και άνοιξα. Επιπλέον ήταν χαριτωμένος και δεν μπόρεσα να του πω με ψαρωτικό ύφος «έχω δουλειά, κύριε, ελάτε άλλη μέρα» και στη συνέχεια να εξαφανιστώ μέχρι να βαρεθεί να μου χτυπάει την πόρτα. Όπως αποδείχτηκε, άδικα ανησυχούσα. Θα μπορούσα να δηλώσω ότι λέγομαι Παναγούλα Καραϊορδάνογλου, αφού οι απογραφείς δεν ζητάνε ταυτότητα. Επίσης θα μπορούσα να δηλώσω ότι το σπίτι μου είναι 30 τετραγωνικά, με εξωτερική τουαλέτα (κουβάς στο πίσω μπαλκόνι), ότι δεν έχω αυτοκίνητο, ότι χρησιμοποιώ φιάλη υγραερίου για να μαγειρεύω, ότι δεν κάνω ανακύκλωση γιατί τι να ανακυκλώσω αφού δε μπορώ να αγοράσω τίποτα, ότι έχω τρία παιδιά αντί τρεις γάτες, ότι διαθέτω πτυχίο πυρηνικού φυσικού. Η απογραφή κράτησε γύρω στα δέκα λεπτά, κυρίως γιατί πιάσαμε κουβέντα με τον απογραφέα. Τελικά υπάρχουν και χειρότερα από τα δικά μου. Ο άνθρωπος πάσχιζε έξι-εφτά χρόνια να μάθει γιαπωνέζικα και πάνω που τα έμαθε και ήταν έτοιμος να διαπρέψει στον τομέα μετάφρασης/διερμηνείας ήρθε το τσουνάμι, χτύπησε την Ιαπωνία και τη γονάτισε με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ζήτηση για μεταφραστές γιαπωνέζικων. Κωλοζωή. Για να μη μιλήσω για την αξιοπιστία της Απογραφής...

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

15.2.2011

Δευτέρα, Φεβρουάριος 14, 2011

Ένας απολογισμός των ερώτων μου από το Δημοτικό μέχρι σήμερα ήταν αρκετός για να με πιάσει αϋπνία -και κατάθλιψη. Η γειτονιά δε βοηθάει. Δεν πίστευα ότι θα μου έλειπε η Πλατεία Αμερικής, αλλά να που συνέβη κι αυτό. Εδώ, στο Μικρολίμανο, επικρατεί υπερβολική ησυχία για τα γούστα μου. Βέβαια υπάρχει η θάλασσα εκατό μέτρα από το σπίτι κι αυτό είναι καλό, δυστυχώς όμως ο επιφυλακτικός εαυτός μου -ο προερχόμενος από την Πλατεία Αμερικής- δεν έχει τα κότσια να βγει έξω τέτοια ώρα για έναν μοναχικό περίπατο. Αγκαλιά λοιπόν και πάλι με τους τρεις γάτους ενός φίλου τους οποίους προσέχω όσο εκείνος λείπει. Φιλήστε μου τον Άγιο Βαλεντίνο αν τον δείτε!

Έρικ - Γουίνι

Φρόντο

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Η κυρία Ελένη

Κυριακή, Φεβρουάριος 06, 2011

«Όλη μέρα χθες σκεφτόμουν την Ελένη», της είπα.

«Και εγώ το ίδιο. Ήταν κι ο πατέρας σου συνέχεια εδώ και δε μπορούσα να κλάψω. Κλαις την Ελένη; θα μου έλεγε. Ποια κλαίει την πρώην συμπεθέρα της;»

Κι άρχισε να κλαίει σιγανά. Έπιασα να κλαίω κι εγώ και σκέπασα το ακουστικό με την παλάμη μου για να μη με ακούσει. Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι ευχάριστο. Στο μυαλό μου ήρθε η Ελένη με την καστανή περούκα –της είχαν πέσει τα μαλλιά από το διαβήτη-, το κίτρινο παντελόνι και το ασορτί ζακετάκι. Με τα στολίδια της. Με το μεγάλο χαμόγελο και τα ακόμα πιο μεγάλα καστανά μάτια. Η Ωραία Ελένη. Ακόμα και στα εβδομηνταφεύγα.

«Μα γιατί με λες κυρία Ελένη; Μαμά πρέπει να με λες», παραπονιόταν.
Χαμογελούσα αμήχανα. Αδύνατον να πω μαμά άλλη από τη μάνα μου. Όμως σ’ εκείνο το δώρο που της έκανα κάποια Χριστούγεννα της έγραψα με ανεξίτηλο μαρκαδόρο «Χρόνια Πολλά, Μητέρα». Τρελάθηκε από τη χαρά της. Δε βαριέσαι, σκέφτηκα. Αφού το ευχαριστήθηκε…

«Δε θέλεις να βαφτείς λιγάκι;» με ρωτούσε κάθε τόσο, ελπίζοντας πως θα γινόταν ένα θαύμα και από λέτσος θα μεταμορφωνόμουν σε νεράιδα. Το θαύμα δεν έγινε ποτέ. Παρέμεινα λέτσος. Μου χάριζε κοσμήματα. Βραχιολάκια, σκουλαρίκια. Τα έβαζα μια φορά για να της περάσει ο καημός κι έπειτα τα έτρωγε το μαύρο σκοτάδι της μπιζουτιέρας. Που εκείνη μου είχε αγοράσει.

Τον πρώτο καιρό της γνωριμίας μας έσπασα στο σπίτι της ένα ωραίο τασάκι. Ήταν μεγάλη θεριακλού στο τσιγάρο. «Δεν πειράζει», μου είπε. Ανακουφίστηκα κάπως. «Ήταν δώρο του μακαρίτη του άντρα μου. Μου το έφερε σε μια επέτειό μας». Δεν την ήξερα ακόμα αρκετά καλά, όμως κατάλαβα ότι το είπε έτσι, επεξηγηματικά, όχι για να με κάνει να νιώσω άσχημα. Και ένιωσα άσχημα.

Εκείνο το τασάκι ήταν το πρώτο μιας σειράς καταστροφών. Έσπασα το πόδι μιας καρέκλας. Έκαψα ένα πλαστικό μπολ στο μάτι της κουζίνας. Μου ΄μεινε στο χέρι η βρύση του νιπτήρα. Πέταξα στο σκύλο ένα μπαλάκι για να παίξουμε και εκείνος έριξε κάτω το πορτμαντό και έσπασε τον καθρέφτη του. Εκατό χρόνια γρουσουζιάς -ο καθρέφτης ήταν ολόσωμος. Δεν ήμουν απλώς νύφη. Ήμουν η νύφη του Φρανκεστάιν. Όμως εκείνη συνέχισε να μου αγοράζει μπιχλιμπίδια.

«Δεν υπάρχει περίπτωση να τα ξαναβρείτε;» με ρωτούσε από τότε που χώρισα με το γιο της, κάθε φορά που με πετύχαινε στο δρόμο.
Της χάιδευα την πλάτη. «Όχι, κυρία Ελένη».
Και κάθε φορά εκείνη με φιλούσε, αφήνοντάς μου στο μάγουλο δυο χείλη από κόκκινο κραγιόν.

Όταν τη βρήκαν ήταν τρεις ώρες πεθαμένη. Κάτι με το διαβήτη, κάποια επιπλοκή.
«Τουλάχιστον δεν κατάλαβε τίποτα», είπε η μάνα μου.
«Ναι...»

Κάποια μέρα θα δω στον ύπνο μου ότι πηγαίνω στο σπίτι της. Θα προχωρήσω στο διάδρομο, θα ανοίξω την πόρτα του δωματίου της και θα τη δω ξαπλωμένη στο πλευρό της, στο κρεβάτι της, με το τσιγάρο στο χέρι και τον καπνό του να ανεβαίνει στο ταβάνι σχηματίζοντας μπούκλες, ενώ το τρανζιστοράκι της θα παίζει. Όπως γίνεται κάθε φορά που ονειρεύομαι τους νεκρούς μου, δάκρυα θα κυλήσουν στα μάγουλά μου και θα της πω: «Κυρία Ελένη, εδώ είστε; Κάποιος μου είπε ότι πεθάνατε».

«Ήθελα να ΄ξερα ποιος λέει τέτοια πράγματα. Και συ, βρε χαζή, τι κλαις; Ποια κλαίει την πρώην πεθερά της;»

Και τότε θα γελάσω. Και μέχρι να ξυπνήσω θα είναι ωραία.

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Ανανέωση

Παρασκευή, Φεβρουάριος 04, 2011

Κόντρα στην προσωπική, εθνική και παγκόσμια μαυρίλα που επικρατεί αποφάσισα να φέρω την άνοιξη νωρίτερα (τουλάχιστον στο μπλογκ μου). Βοήθησε η Ιφιγένεια με το σκίτσο της και ο καλός της (αυτός δεν έχει μπλογκ, οπότε θα παραμείνει στην αφάνεια) με την τεχνογνωσία του. Η Φλο, η Μπέλα και ο Τομ δέχτηκαν να ποζάρουν με αμοιβή μία γατοκονσέρβα ο καθένας.

Τα μοντέλα

Τομ (Παράκρουση)

Αγαπημένη φράση: "Κάθε λεπτό μια ζημιά με περιμένει να την κάνω".
Ιδιότητες: Αγαπησιάρης, χαδιάρης, σαλιάρης, τρελός ζημιάρης, μπούφος (έχει πέσει δυο φορές από το μπαλκόνι).

Φλο (Αμπελοφιλοσοφία)
Αγαπημένη φράση: "Μην κάνεις σήμερα αυτό που μπορείς να αφήσεις για αύριο".
Ιδιότητες: Tρυφερή, δειλή (αλλά θα σου κατεβάσει το χέρι απ' τη μασχάλη αν την ενοχλήσεις), απίστευτα χουζουρλού και χαδιάρα.

Μπέλα (Φλυαρία)
Αγαπημένη φράση: "Αφήστε με να μιλήσ... Ουφ, στέγνωσε το στόμα μου!"
Ιδιότητες: Oμιλητικότατη, απαιτητική, τολμηρή, ναζιάρα, ανεξάρτητη.

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Πάει ο παλιός ο χρόνος

Πέμπτη, Δεκέμβριος 30, 2010

Το 2010 φεύγει αφήνοντας στην οικογένειά μου μια απειλή και μια υπόσχεση χαράς για το χρόνο που έρχεται. Η απειλή είναι η διάγνωση καρκίνου στον πατέρα μου, η υπόσχεση χαράς είναι η γέννηση του παιδιού του αδερφού μου και της γυναίκας του την άνοιξη. Περάσαμε όλοι μαζί τη μέρα των Χριστουγέννων και, αντίθετα από ό,τι πίστευα μέχρι τότε, δεν έκλαψα. Συγκινήθηκα, αλλά δεν έκλαψα. Αντιθέτως γέλασα. Γέλασα πολύ. Άλλοτε τα γέλια ήταν εύθυμα, από καρδιάς, όπως όταν ζουλήξαμε την κοιλιά της Κικής για να ξεσηκώσουμε τη μπέμπα –και τα καταφέραμε–, άλλοτε λιγότερο εύθυμα, λιγάκι αμήχανα, ωστόσο γέλια, αποτέλεσμα του μακάβριου χιούμορ του πατέρα μου. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι τα πράγματα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Θεωρώ ότι απλώς συμβαίνουν και εμείς καλούμαστε ή να τα αντιμετωπίσουμε και να περάσουμε από πάνω τους, ή να τα αφήσουμε να μας ισοπεδώσουν. Διαλέγω το πρώτο –θα κλωτσάω μέχρι το θάνατό μου. Έτσι, για το γαμώτο, ρε γαμώ το. Για το 2011 εύχομαι σε όλους Υγεία. Και πολλά αποθέματα Ελπίδας. Θα τα χρειαστούμε.

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Η μετακόμιση της Φρόσως Θεμιστοκλέους

Πέμπτη, Νοέμβριος 04, 2010

Η μετακόμιση της Φρόσως Θεμιστοκλέους

Από έναν φίλο που έχω δει το πολύ δέκα φορές στη ζωή μου και που τον αγαπώ όσο τους πιο κοντινούς φίλους μου. Διαβάστε το, θα κάνει καλό στην καρδιά σας.

Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Γατομανία

Πέμπτη, Σεπτέμβριος 23, 2010

Ο Περαστικός πρόσφατα έγινε γατομπαμπάς. Επειδή όλοι οι χαζομπαμπάδες τα έχουν στην αρχή χαμένα, αποφάσισα να του πω μερικά βασικά πράγματα για τις γάτες. Έχουμε και λέμε, λοιπόν: